శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్ర అధ్యాయము - 11

 

శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్ర అధ్యాయము - 11

 

ఈ ఓవ్యాలు (మరాఠీ పద్యాలు) శ్రీదత్తాత్రేయుల ద్వితీయావతారమైన శ్రీ నృసింహ సరస్వతి స్వామి వారి జన్మవృత్తాంతాన్ని, వారి బాల్య లీలలను మరియు ఉపనయన విశేషాలను వివరిస్తాయి.

====

1. బ్రాహ్మణ స్త్రీ కరంజపురీం । హో అంబారవ్యా సుందరీ ।
ప్రాక్సంస్కారేం ప్రదోష కరీ । తిలా వరీ మాధవ విప్ర ॥1॥

భావం: పూర్వజన్మలో (శ్రీపాద శ్రీవల్లభుల అనుగ్రహంతో) శని ప్రదోష వ్రతాన్ని ఆచరించిన ఆ అంబిక అనే స్త్రీ, ఈ జన్మలో లాడ్-కరంజా (కరంజనగర్) అనే గ్రామంలో 'అంబా భవాని' అనే ఒక సుందరమైన బ్రాహ్మణ కన్యగా జన్మించింది. పూర్వజన్మ సంస్కారాల వల్ల ఆమె ఈ జన్మలో కూడా ప్రదోష వ్రతాన్ని నిష్టతో కొనసాగించింది. ఆమెను 'మాధవ శర్మ' అనే పవిత్ర బ్రాహ్మణుడు వివాహం చేసుకున్నాడు.

2. ఝాలీ దృఢధీ గర్భిణీ । బోలే తత్వజ్ఞాన జనీం ।
శోభలీ తీ సంస్కారానీం । శుభలగ్నీం ప్రసవలీ ॥2॥

భావం: వివాహానంతరం ఆమె గర్భం దాల్చింది. గర్భవతిగా ఉన్న సమయంలో ఆమె నోటి నుండి అద్భుతమైన వేదాంత తత్వజ్ఞాన విషయాలు వెలువడేవి, ఇది చూసి జనులందరూ ఆశ్చర్యపోయేవారు. గర్భ సంస్కారాలతో ఎంతో శోభిల్లి, ఒక శుభ ముహూర్తాన (శుభలగ్నంలో) ఆమె ఒక దివ్యమైన మగబిడ్డకు జన్మనిచ్చింది.

 

3. తో పఢేం బాళ ఓంకార । పితా కరీ తత్సంస్కార ।
హోతీ సర్వ హృష్టతర । అవతార హా మ్హణతీ ॥3॥

భావం: ఆశ్చర్యకరంగా ఆ పసిబిడ్డ పుట్టగానే ఏడవడానికి బదులుగా స్పష్టంగా 'ఓంకార' (ఓం) నాదాన్ని పలికాడు. తండ్రి ఆ బిడ్డకు శాస్త్రోక్తంగా బాల్య సంస్కారాలన్నింటినీ పూర్తి చేశాడు. బిడ్డలోని తేజస్సును చూసి తల్లిదండ్రులు, ఊరి జనులందరూ ఎంతో ఆనందిస్తూ, "ఈ బిడ్డ సాక్షాత్తు భగవదవతారమే" అని చెప్పుకోసాగారు.

4. కరున నామకర్మా । నామ ఘేతీ నృహరిశర్మా ।
పితా వేంచీ ధన ధర్మా । చిత్ర నర్మా దావీ బాళ ॥4॥

భావం: నామకరణ మహోత్సవంలో ఆ బాలునికి 'నరహరి శర్మ' (శ్రీ నృసింహ సరస్వతి స్వామి వారి బాల్య నామం) అని పేరు పెట్టారు. కొడుకు పుట్టిన సంతోషంలో తండ్రి పేదలకు ఎంతో ధనాన్ని, దానధర్మాలను చేశాడు. ఆ బాలుడు పెరుగుతూ తన నడవడికతో ఎన్నో అద్భుతమైన లీలలను చూపించసాగాడు.

5. న ఇచ్ఛి శింశు బోలాయా । తయా మూక మానూనియాం ।
తే కరితీం బహు ఉపాయా । శిశు తయాం దావీ ఖుణా ॥5॥

భావం: అయితే, ఆ బాలుడు ఓంకారం తప్ప మరే ఇతర మాటలూ మాట్లాడటానికి ఇష్టపడలేదు. దాంతో తల్లిదండ్రులు ఆ బాలుడిని మూగవాడు అనుకుని ఎంతో ఆందోళన చెందారు. ఆ మూగతనాన్ని పోగొట్టడానికి ఎన్నో రకాల వైద్యాలు, పూజలు, ఉపాయాలు చేశారు. కానీ బాలుడు మాత్రం కేవలం సైగలతో మాత్రమే తన భావాలను వ్యక్తపరిచేవాడు.

6. మూకత్వా టాకీ తేవ్హాం । బాంధాల్ ముంజీ జేవ్హాం ।
అసేం మ్హణూనీ కరీ తేవ్హాం । బాల లోహాచేం సువర్ణ ॥6॥

భావం: ఒకరోజు ఆ బాలుడు సైగలతో ఇలా స్పష్టం చేశాడు: "మీరు నాకు ఉపనయనం చేసి గాయత్రీ మంత్రోపదేశం చేసినప్పుడే నా ఈ మూగతనాన్ని వీడి మాట్లాడుతాను." అంతటితో ఆగక, తన దైవిక శక్తిని నిరూపించడానికి ఆ బాలుడు ఒక ఇనుప ముక్కను తాకి, దానిని క్షణంలో బంగారంగా మార్చి చూపించాడు.

7. బోల తయాచా మానూన । కరితీ వ్రతబంధన ।
మాతేపాశీం భిక్షా దాన । మాగే తీన వేద పఢే ॥7॥

భావం: బాలుని మాటలను, లీలను నమ్మిన తల్లిదండ్రులు వెంటనే ఉపనయన వ్రతబంధనానికి ఏర్పాట్లు చేశారు. ఉపనయనం పూర్తయిన తర్వాత, నియమం ప్రకారం బాలుడు మొదటి భిక్ష కోసం తన తల్లి వద్దకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. తల్లి భిక్ష వేయగానే, ఆ క్షణంలోనే ఆ బాలుడు సకల వేదాలను (ఋగ్వేద, యజుర్వేద, సామవేదాలను) స్పష్టమైన స్వరంతో పఠించడం ప్రారంభించాడు!

8. జైం ప్రాతఃకాల యేతాం । అంధఃకార జాయ్ అస్తా ।
తేవీం బాళేం వేద పఢతాం । మర్త్యతాధీ లోపలీ ॥8॥

భావం: సూర్యోదయం కాగానే చీకటి ఏ విధంగానైతే పటాపంచలైపోతుందో, అదే విధంగా ఆ బాలుడు వేదాలను పఠిస్తుంటే అక్కడ ఉన్న అజ్ఞానమనే అంధకారం తొలగిపోయింది. ఆయనలోని మానవత్వపు భ్రమలన్నీ లోపించి, సాక్షాత్తు పరబ్రహ్మ స్వరూపం స్పష్టంగా వ్యక్తమైంది.

9. సర్వాం పరమ హర్ష ఝాలా । బటూ ప్రార్థీ మాతేలా ।
స్వీకారూం సంన్యాసాలా । హోతీ తులా పుత్ర పుత్రీ ॥9॥

భావం: ఈ అద్భుతాన్ని చూసి అందరికీ అపారమైన ఆనందం కలిగింది. ఆ వెంటనే ఆ బటువు (నరహరి) తన తల్లి దగ్గరకు వెళ్లి, "అమ్మా! నేను సన్న్యాసాశ్రమాన్ని స్వీకరించి లోకకల్యాణం కోసం వెళ్తాను, నాకు అనుమతి ఇవ్వు. నా స్థానంలో నీకు ముందు ముందు ఇంకా కొడుకులు, కూతుళ్లు జన్మిస్తారు" అని వేడుకున్నాడు.

10. మాతా దంభోలీపాతసే । ఐకతాంచీ పడతసే ।
సాంవరోనీ బోలతసే । క్రమ అసే సంన్యాసాసీ ॥10॥

భావం: ఆ చిన్న వయసులోనే కొడుకు సన్యాసం తీసుకుంటాననే మాట వినగానే తల్లి గుండెపై పిడుగు పడ్డట్లయింది. ఆమె తట్టుకోలేక అక్కడికక్కడే మూర్ఛపోయింది. కాసేపటికి తేరుకుని ఏడుస్తూ, "నాయనా! సన్న్యాసం స్వీకరించడానికి ఒక క్రమం ఉంది కదా, ఇంత చిన్న వయసులో సన్న్యాసమా?" అని పలికింది.

11. వేదాంత బ్రహ్మచర్యాది । క్రమ అసే నచ ఆధీం ।
అన్యథా పడే మధీం । పుత్ర సుధీ ఐక మ్హణే॥11॥

భావం: తల్లి ఇంకా ఇలా అంది: "శాస్త్రాల ప్రకారం మొదట బ్రహ్మచర్యం, ఆ తర్వాత గృహస్థాశ్రమం, వానప్రస్థం అనుభవించిన తర్వాతే చివరి దశలో సన్న్యాసం తీసుకోవాలి. అంతేకానీ, బాల్యంలోనే మధ్యలో ఇలా సన్న్యాసం తీసుకోకూడదు. ఓ బుద్ధిమంతుడైన నా కుమారుడా! నా మాట విను" అని బ్రతిమాలింది.

 

 

 

ఇతి శ్రీమత్పరమహంసపరివ్రాజకాచార్య శ్రీమద్వాసుదేవానందసరస్వతి విరచితే శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్రే ఏకాదశోఽధ్యాయః॥