శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్ర అధ్యాయము - 13

 

శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్ర అధ్యాయము - 13

 

ఈ ఓవ్యాలు (మరాఠీ పద్యాలు) శ్రీ నృసింహ సరస్వతి స్వామి వారు తన జన్మభూమికి తిరిగి రావడం, తన సోదరికి శాపవిమోచనం ప్రసాదించడం, మరియు గోదావరి నది వద్ద తీవ్రమైన కడుపునొప్పితో ఆత్మహత్య చేసుకోబోయిన ఒక బ్రాహ్మణుడిని రక్షించి, తన పరమ భక్తుడైన సాయందేవుని ద్వారా అతనికి భోజనం పెట్టించి రోగాన్ని నయం చేసిన అద్భుత లీలను వివరిస్తాయి.:

===

1. బాళవర్య జ్ఞానజ్యోతి । కృష్ణమాధవసరస్వతీ ।
సదానందోపేంద్రయతీ । సాతవా మీ హే ముఖ్య శిష్య ॥1॥

భావం: సిద్ధ యోగి నామధారకుడితో ఇలా అంటున్నాడు: "నాయనా! శ్రీ నృసింహ సరస్వతి స్వామి వారికి ఏడుగురు ముఖ్య శిష్యులు ఉన్నారు. వారు బాలవర్యుడు, జ్ఞానజ్యోతి, కృష్ణ సరస్వతి, మాధవ సరస్వతి, సదానంద యతి, ఉపేంద్ర యతి. ఆ ఏడుగురిలో ఆఖరివాడనైన (ఏడవవాడనైన) నేను 'సిద్ధుడను'."

2. అధూర్త సర్వ శాంత । గురు ఐశాం శిష్యాంసహిత ।
ఆలే జన్మభూమీప్రత । హో మాతాహీ యతివంద్యా ॥2॥

భావం: కపటం లేనివారు, పరమ శాంతమూర్తులైన ఆ శిష్య బృందాన్ని వెంటబెట్టుకుని సద్గురువైన శ్రీ నృసింహ సరస్వతి స్వామి వారు తన జన్మభూమి అయిన కరంజ నగరానికి విచ్చేశారు. అక్కడ ఉన్న ఆయన తల్లిదండ్రులు సైతం సన్న్యాసి అయిన తమ కుమారుడికి నమస్కరించారు.

3. వినంతి కరునీ నర । విశ్వరుపా ఘరోఘర ।
న్హేతీ దేతీ గురువర । పరపార మాయబాపాం ॥3॥

భావం: అక్కడ ఉన్న జనులందరూ (నరులు) ప్రార్థించగా, స్వామి వారు వారికి తన దివ్యమైన విశ్వరూపాన్ని ఇల్లిల్లూ దర్శింపజేశారు. ఆపై సద్గురువైన ఆయన తన తల్లిదండ్రులకు ఆత్మజ్ఞానాన్ని బోధించి, ఈ సంసార సముద్రం నుండి వారికి మోక్షాన్ని ప్రసాదించారు.

4. తో ప్రభూ మ్హణే భగినీలా । దంపతీభేద కేలా ।
త్వాం లాతిలేం హో ధేనూలా । పతీ త్యజీల కుష్ఠీ హోసీ ॥4॥

భావం: ఆ సమయంలో ప్రభువు తన సోదరి (రత్నబాయి) ని చూసి ఇలా అన్నారు: "నువ్వు పూర్వజన్మలో భార్యాభర్తల మధ్య విభేదాలు సృష్టించావు. అంతేకాకుండా, ఒక ఆవును కాలితో తన్నావు. ఆ పాపకర్మల వల్ల ఈ జన్మలో నీ భర్త నిన్ను వదిలివేస్తాడు, అలాగే నీ ఒంటికి కుష్ఠురోగం సంభవిస్తుంది."

5. తే భూయః ప్రార్థితాం మ్హణతీ । వృద్ధత్వీం పతి హో యతి ।
కుష్ఠాచీ కరీన శాంతి । స్త్రియాం పతి గతీ న అన్య ॥5॥

భావం: వారి సోదరి భయంతో స్వామివారి పాదాలపై పడి క్షమించమని పదే పదే ప్రార్థించింది. అప్పుడు స్వామి వారు కరుణించి ఇలా అన్నారు: "నీ వృద్ధాప్యంలో నీ భర్త సన్న్యాసం తీసుకుంటాడు. అప్పుడు నేను నీ కుష్ఠురోగాన్ని నివారించి నీకు శాంతిని కలిగిస్తాను. ఒక స్త్రీకి తన భర్త సేవ కంటే వేరే గతి లేదు" అని శాపవిమోచనాన్ని చెప్పారు.

6. అసేం తయే వేళీం తిలా । సాంగోన శిష్యమేళా ।
ఘేవోని యే గోదావరీలా । భూగోలా ఉద్ధరీ జో ॥6॥

భావం: ఈ విధంగా ఆమెకు ఉపదేశించి, స్వామి వారు తన శిష్య బృందాన్ని వెంటబెట్టుకుని గోదావరి నదీ తీరానికి విచ్చేశారు. ఈ సమస్త భూమండలాన్ని ఉద్ధరించడమే ధ్యేయంగా పెట్టుకున్న ఆ గురుదేవుడు గోదావరి వద్ద తన లీలలను ప్రారంభించారు.

7. శిష్య మేళవీ ఆణిక । మాధవారణ్యసంజ్ఞక ।
జ్ఞాన దేఉనీ సమ్యక్ । విశోక కేలా గురునేం ॥7॥

భావం: అక్కడ స్వామి వారికి మరికొంతమంది శిష్యులు తోడయ్యారు. వారిలో 'మాధవారణ్య' అనే ఒక సాధువు కూడా ఉన్నారు. గురుదేవుడు అతనికి పరిపూర్ణమైన ఆత్మజ్ఞానాన్ని ఉపదేశించి, అతని మనసులోని సమస్త దుఃఖాలను, శోకాలను తొలగించి అనుగ్రహించారు.

8. గురువర్య పుఢేం యేతీ । తేథ ఏకా విప్రా పాహతీ ।
మరాయా యే గోదేప్రతి । దగడ పోటీం బాంధోనియా ॥8॥

భావం: గురుదేవుడు అలా గోదావరి తీరంలో ముందుకు వెళ్తుండగా, అక్కడ ఒక బ్రాహ్మణుడు (విప్రుడు) కడుపునకు ఒక పెద్ద రాయిని కట్టుకుని, గోదావరి నదిలో దూకి ఆత్మహత్య చేసుకోవడానికి సిద్ధపడటం చూశారు.

9. తయాచా తో జాణూన భావ । శిష్యాం మ్హణతీ ఘ్యారే ధాంవా ।
శిష్యేం ఘేవోనియా ధాంవ । తయాస జవళ ఆణిలా ॥9॥

భావం: ఆ బ్రాహ్మణుడి మనసులోని తీవ్ర ఆవేదనను గ్రహించిన స్వామి వారు తన శిష్యులతో, "త్వరగా పరుగెత్తండి, ఆ బ్రాహ్మణుడిని రక్షించండి!" అని ఆజ్ఞాపించారు. శిష్యులు వెంటనే పరుగెత్తి వెళ్లి, నదిలో దూకబోతున్న అతడిని పట్టుకుని స్వామివారి చెంతకు తీసుకువచ్చారు.

10. తో సాద్యంత పుసతాం వదే । శూలపీడిత మీ ప్రాణ దేం ।
కుకర్మం కేలేం పూర్వీం మదే । త్యాచేం ఫల దే దేవ హేం కీ ॥10॥

భావం: స్వామి వారు అతడిని ఓదార్చి, జరిగిందంతా అడుగగా, ఆ బ్రాహ్మణుడు ఏడుస్తూ ఇలా అన్నాడు: "స్వామీ! నేను తీవ్రమైన కడుపునొప్పితో బాధపడుతున్నాను. ఈ నొప్పిని భరించలేక నా ప్రాణాలు తీసేసుకోవాలని అనుకున్నాను. పూర్వజన్మలో నేను గర్వంతో చేసిన చెడ్డ పనుల ఫలితాన్నే దేవుడు నాకు ఈ రూపంలో ఇస్తున్నాడేమో!"

11. నాహీం పుణ్య పూర్వాపార । మీ ఝాలోం భూమీభార ।
గురు మ్హణతీ అనివార । దోష ఫార ఆత్మఘాతేం ॥11॥

భావం: "నా జీవితంలో ఎలాంటి పుణ్యము లేదు, నేను ఈ భూమికి భారంగా మారిపోయాను" అని బ్రాహ్మణుడు అనగా, గురుదేవుడు అతనితో ఇలా అన్నారు: "నాయనా! ఆత్మహత్య చేసుకోవడం అన్నింటికంటే ఘోరమైన పాపం. దాని వల్ల నివారించలేని నరక కష్టాలు వస్తాయి."

12. తూం మరు నకో రోగావర । ఔషధ దేతోం మీ శీఘ్ర ।
ఐసేం మ్హణతీ గురువర్య । తవం యే విప్ర సాయందేవ ॥12॥

భావం: "నువ్వు ఈ రోగానికి భయపడి చనిపోవద్దు, నేను నీకు త్వరలోనే ఔషధాన్ని (మందును) ఇచ్చి ఈ వ్యాధిని నయం చేస్తాను" అని గురుదేవుడు చెబుతున్న సరిగ్గా అదే సమయానికి, స్వామివారి పరమ భక్తుడైన 'సాయందేవుడు' అనే బ్రాహ్మణుడు అక్కడికి వచ్చాడు.

13. తో తోషవీ శ్రీరుసీ । మ్హణే ద్విజమీ కాంచీవాసీ ।
గురు మ్హణతీ హా ఉపవాసీ । యా ద్విజాసీ జేవూం ఘాలీం ॥13॥

భావం: సాయందేవుడు ఎంతో భక్తితో శ్రీగురు దత్తాత్రేయులకు నమస్కరించి, "స్వామీ! నేను కాంచీపురం నుండి వచ్చిన మీ సేవకుడను" అని తనని తాను పరిచయం చేసుకున్నాడు. అప్పుడు స్వామి వారు సాయందేవునితో, "సంతోషం, కానీ ప్రస్తుతానికి ఈ బ్రాహ్మణుడు చాలా ఆకలితో, ఉపవాసంతో ఉన్నాడు. నువ్వు ఇతనికి వెంటనే భోజనం పెట్టు" అని చెప్పారు.

14. హేం సామ్ప్రత కరీ కాజ । సాయందేవ మ్హణే హా ద్విజ ।
అన్నవైరీ ఝాలా ఆజ । దోష యే మజ హా మరతాం ॥14॥

భావం: స్వామివారి మాట విని సాయందేవుడు ఆందోళనతో ఇలా అన్నాడు: "స్వామీ! ప్రస్తుతానికి ఈ పని చేయడం కొంచెం కష్టం. ఎందుకంటే ఈ బ్రాహ్మణుడు తీవ్రమైన శూలవ్యాధి వల్ల అన్నాన్ని తన శత్రువుగా భావిస్తున్నాడు. ఒకవేళ నా అన్నం తిని ఇతను మరణిస్తే, ఆ బ్రహ్మహత్యా దోషం నాకు చుట్టుకుంటుంది కదా!"

15. అపూప దే మ్హణతీ తయా । తేం మానూన గురురాయా ।
భిక్షేలా నే ప్రార్థునియాం । ద్విజ శిష్యాంసమేవేత ॥15॥

భావం: అప్పుడు గురుదేవుడు నవ్వుతూ, "నువ్వు ఏమీ భయపడకు, ఇతనికి పిండి వంటలు లేదా భక్ష్యాలు వడ్డించు, ఏమీ కాదు" అని అభయమిచ్చారు. గురుదేవుని మాటలపై నమ్మకంతో సాయందేవుడు ఆ శూలవ్యాధి బ్రాహ్మణుడిని, మిగిలిన శిష్యులను ఎంతో ప్రార్థించి తన నివాసానికి భోజనానికి (భిక్షకు) తీసుకువెళ్లాడు.

16. ధూ పాద్యే గురుచే పాద । పూజీ విధీనేం వందీ పాద ।
జేవవీ సర్వాం హో సానంద । ఝాలా విగద తోహీ విప్ర ॥16॥

భావం: సాయందేవుడు సద్గురు చరణాలను పవిత్ర జలంతో కడిగి (పాద్యము), శాస్త్రోక్తంగా పూజించి, నమస్కరించాడు. ఆపై గురుదేవునితో పాటు వచ్చిన శిష్యులందరికీ, ఆ శూలవ్యాధి బ్రాహ్మణుడికి ఎంతో ఆనందంతో భోజనం వడ్డించాడు. ఆశ్చర్యకరంగా, స్వామివారి అనుగ్రహం వల్ల ఆ భోజనం తిన్న వెంటనే ఆ బ్రాహ్మణుడి కడుపునొప్పి పూర్తిగా మాయమై, అతడు రోగవిముక్తుడు అయ్యాడు.

 

 

 

ఇతి శ్రీమత్పరమహంసపరివ్రాజకాచార్య శ్రీమద్వాసుదేవానందసరస్వతి విరచితే శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్రే త్రయోదశోఽధ్యాయః॥