శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్ర అధ్యాయము - 19

 

శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్ర అధ్యాయము - 19

 

ఈ ఓవ్యాలు (మరాఠీ పద్యాలు) శ్రీ నృసింహ సరస్వతి స్వామి వారు నరసోబావాడిలోని ఔదుంబర వృక్షం వద్ద నివసించడం, యోగినులను అనుగ్రహించడం, తన పాదుకలను ప్రతిష్ఠించి గాణగాపురానికి ప్రయాణమవ్వడాన్ని వివరిస్తాయి.

===

1. హో హా సంన్యాసీ మ్హణూన । భిక్షా మాగే శివ ఆపణ ।
హిరణ్యకశిపు దారణ । కరితాం నఖేం తాపలీం ॥1॥

భావం: సాక్షాత్తు పరమశివుడే సన్న్యాసి రూపంలో వచ్చి భిక్ష అడిగినట్లుగా ఇక్కడ దత్తప్రభువు కొలువై ఉన్నారు. పూర్వం నరసింహావతారంలో హిరణ్యకశిపుని పొట్టను చీల్చి సంహరించినప్పుడు, ఆ రాక్షసుడి శరీరంలోని ఉగ్రమైన విషప్రభావం వల్ల నరసింహుని గోళ్లు (నఖములు) తీవ్రమైన మంటలతో వేడెక్కిపోయాయి.

2. జో విజ్ఞైకగమ్య హరి । తో శ్రీదత్త ఔదుంబరీం ।
శాంత హోతాం తయావరీ । వాస కరీ శ్రీసహిత ॥2॥

భావం: కేవలం జ్ఞానులకు మాత్రమే లభ్యమయ్యే ఆ శ్రీమహావిష్ణువే దత్తరూపంలో వచ్చి, ఇక్కడి ఔదుంబర (మేడి) వృక్షం యొక్క చల్లని నీడన విశ్రమించారు. ఆ చెట్టు కాయల రసం తగలగానే ఆయన గోళ్ల మంటలు చల్లారాయి (శాంతించాయి). ఆ ఉగ్రత తగ్గిన తర్వాత, దత్తస్వామి లక్ష్మీదేవి సమేతంగా (శ్రీసహిత) ఈ ఔదుంబర వృక్షం వద్ద నిరంతరం నివాసం చేయడం ప్రారంభించారు.

3. దే మార్గ కృష్ణా తయా । ద్వీపీం రాహే యోగినీ తయా ।
భిక్షా దేతీ పూజూనియాం । నేణూనియా విప్ర మ్హణతీ ॥3॥

భావం: స్వామి వారి కోసం కృష్ణా నది రెండుగా చీలి మార్గాన్ని ఇచ్చింది. ఆ నది మధ్యలో ఉన్న ఒక ద్వీపంలో అరవై నాలుగు గురు యోగినులు నివసిస్తూ ఉండేవారు. వారు ప్రతిరోజూ స్వామివారిని పూజించి భిక్షను సమర్పించేవారు. కానీ బయటి ప్రపంచంలోని సామాన్య బ్రాహ్మణులు మాత్రం స్వామివారి నిజ తత్త్వాన్ని తెలుసుకోలేక కేవలం ఒక సాధారణ సన్న్యాసిగా భావించేవారు.

4. న స్వఛందీ గాంవీం జాయీం । పాహూం యేథేం కాయ ఖాయీ ।
ఐసేం మ్హణుని తే ఠాయీం । రాహతా యేయీ భయ త్యా లా ॥4॥

భావం: స్వామి వారు తన ఇష్టానుసారంగా ఊరిలోకి వెళ్లేవారు కాదు, నిరంతరం ధ్యానంలోనే ఉండేవారు. ఇది చూసి జనులు, "ఈయన ఊరిలోకి రాడు కదా, ఇక్కడ అడవిలో ఏమి తిని బ్రతుకుతున్నాడు?" అని ఆశ్చర్యపోతూ, ఆయన మహిమలను చూసి మనసులో ఒక రకమైన భయాన్ని, భక్తిని పెంచుకున్నారు.

5. తత్రత్య నర గంగానుజ । భావేం ఆలా త్యా గురురాజ ।
దాఖవూనీ తేథీల గుజ । దేతీ నిజప్రీతీ వర ॥5॥

భావం: ఆ ప్రాంతంలో ఉన్న 'గంగాధరుడు' (లేదా గంగానుజుడు అనే భక్తుడు) ఎంతో నిశ్చలమైన భక్తిభావంతో ఆ గురురాజును ఆశ్రయించాడు. స్వామి వారు అతనికి అక్కడి ఆధ్యాత్మిక రహస్యాలను చూపి, అతనిపై ఉన్న అమితమైన ప్రేమతో ఎన్నో ఉత్తమమైన వరాలను ప్రసాదించారు.

6. తో నమూనీ త్రిస్థలీ పుసే । క్షణేం గురు దావితసే ।
గురు జావూం మ్హణతసే । దుఃఖ హోతసే యోగినీసీ ॥6॥

భావం: ఆ భక్తుడు స్వామివారికి నమస్కరించి కాశీ, ప్రయాగ, గయ వంటి త్రిస్థలి (పుణ్యక్షేత్రాల) యాత్రా విశేషాల గురించి అడుగగా, స్వామి వారు తన యోగశక్తితో క్షణకాలంలో ఆయా క్షేత్రాల దివ్య దర్శనాన్ని అతనికి ఇక్కడే చూపించారు. ఆ తర్వాత గురుదేవుడు తాను అక్కడ నుండి వేరే ప్రాంతానికి వెళ్తానని చెప్పగా, ఆయనను సేవించే ఆ యోగినులు ఎంతో దుఃఖించారు.

7. న గూఢాః కేపి మే చేష్టా । విదురిత్యేష పాదుకే ।
విన్యస్యాశ్యాస్య తాః ప్రాప । శ్రీగురుర్గాణగాపురుమ్ ॥7॥

భావం: అప్పుడు స్వామి వారు ఆ యోగినులను, భక్తులను ఓదార్చుతూ ఇలా అన్నారు: "నా లీలలు, నా ఉనికి ఎక్కడికీ పోవు, అవి ఎల్లప్పుడూ ఇక్కడే ఉంటాయి. నా అదృశ్య ఉనికికి గుర్తుగా నా ఈ దివ్య 'పాదుకలను' ఇక్కడ ప్రతిష్ఠిస్తున్నాను." ఆ విధంగా నరసోబావాడిలో తన మనోహర పాదుకలను ఉంచి, వారి భయాన్ని పోగొట్టి ఆశ్వాసన ఇచ్చి, సద్గురువైన శ్రీ నృసింహ సరస్వతి స్వామి వారు అక్కడి నుండి బయలుదేరి పవిత్ర 'గాణగాపురం' (గాణగాపూర్) క్షేత్రానికి చేరుకున్నారు.

 

 

 

ఇతి శ్రీమత్పరమహంసపరివ్రాజకాచార్య శ్రీమద్వాసుదేవానందసరస్వతి విరచితే శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్రే ఏకోనవింశోఽధ్యాయః॥