శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్ర అధ్యాయము - 21

 

శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్ర అధ్యాయము - 21

 

ఈ ఓవ్యాలు (మరాఠీ పద్యాలు) మరణించిన బ్రాహ్మణ బాలుడిని శ్రీ నృసింహ సరస్వతి స్వామి వారు తన దైవిక శక్తితో ఎలా తిరిగి బ్రతికించారో వివరించే కథ యొక్క ముగింపును తెలియజేస్తాయి.:

=====

1. తో హోయ గురునాథ । తియేప్రతి సాంగే హిత ।
కోణ కోణాచా హో సుత । వద జ్ఞాత అసే తర ॥1॥

భావం: బ్రహ్మచారి రూపంలో వచ్చిన ఆ గురునాథుడు (స్వామి వారే బాలుని రూపంలో వచ్చి) ఆ తల్లికి హితబోధ చేస్తూ ఇలా అన్నాడు: "అమ్మా! ఈ సృష్టిలో ఎవరు ఎవరికి కొడుకు (సుతుడు)? నీకు తెలిస్తే నిజం చెప్పు."

2. పృథ్వ్యప్తేజోవాతాకాశ । హేచ ఆలే ఆకారాస ।
మాయామయ సంబంధాస । తూంచి ఖాస రడశీ కీం ॥2॥

భావం: "పృథ్వి (భూమి), అప్ (నీరు), తేజస్సు (అగ్ని), వాయువు, ఆకాశం అనే ఈ పంచభూతాలే ఒక రూపంగా (ఆకారంగా) ఏర్పడ్డాయి. కేవలం మాయతో కూడిన ఈ ప్రాపంచిక సంబంధాల కోసం నువ్వు ఎందుకు ఇంతలా ఏడుస్తున్నావు?"

3. జరీ సూనూ తుఝా హాచీ । పూర్వాపర అసే సాచీ ।
సాంగ కథా ప్రాగ్జన్మాచీ। తూం కోణాచీ స్త్రీ కీ మాతా ॥3॥

భావం: "ఒకవేళ ఈ బాలుడే నీకు ఎల్లప్పుడూ కొడుకు అనుకుంటే, నీ పూర్వజన్మ కథ ఏమిటో చెప్పు? ఆ జన్మలో నువ్వు ఎవరికి భార్యవు లేదా ఎవరికి తల్లివో నీకు గుర్తుందా? (లేదు కదా!)"

4. జైం సూర్యోదయాస్తానేం । నిత్య దిన రాత హోణేం ।
తేవీం కర్మేం జన్మమరణేం । భోగణేం సుఖదుఃఖ ॥4॥

భావం: "సూర్యోదయ సూర్యాస్తమయాల వల్ల ఏ విధంగానైతే ప్రతిరోజూ పగలు, రాత్రులు వస్తూ ఉంటాయో... అదే విధంగా మానవులు తమ కర్మఫలాన్ని బట్టి జన్మమరణాలను, సుఖదుఃఖాలను అనుభవిస్తూ ఉంటారు."

5. కోణీ నహేం నివారితీ । గుణమయ తే మరతీ ।
దేవాదికాం హీచ గతీ । మేలా మాగుతీ న యే శోకే ॥5॥

భావం: "ఈ కాలచక్రాన్ని ఎవరూ మార్చలేరు. ప్రకృతి గుణాలతో కూడిన ఈ దేహం ఒకరోజు నశించాల్సిందే (మరణించాల్సిందే). ఆఖరికి దేవాదిదేవుల అవతారాలకు సైతం ఇదే గతి. కాబట్టి, నువ్వు ఎంత శోకించినా (ఏడ్చినా) చనిపోయినవాడు తిరిగి రాడు."

6. దే హా శవ జాలాయా । తీ మ్హణే జో దే అభయా ।
బాధ యే కీం త్యాచ్యా వాక్యా । కోణ తయా పుఢేం భజే ॥6॥

భావం: బ్రహ్మచారి "ఈ శవాన్ని అంత్యక్రియల కొరకు తగులబెట్టడానికి ఇచ్చేయి" అని అనగా, ఆ తల్లి నిరాకరిస్తూ ఇలా అంది: "నాకు సంతానం కలుగుతుందని సాక్షాత్తు ఆ గురుదేవుడే అభయమిచ్చారు. ఆయన మాట తప్పితే (ఆయన వాక్యానికి భంగం వాటిల్లితే), ఇకపై ఆయనను ఎవరు నమ్ముతారు? ఎవరు భజిస్తారు? నా కొడుకును ఆయనే బ్రతికించాలి" అని మొండికేసింది.

7. సాంగే శాంత బ్రహ్మచారీ । హేం జా పూస ఔదుంబరీ ।
యేరు శవ బాంధునీ ఉదరీం । పాదుకేవరీ శిర హాణీ ॥7॥

భావం: అప్పుడు ఆ బ్రహ్మచారి శాంతంగా ఇలా అన్నాడు: "సరే, నీకు అంత నమ్మకం ఉంటే ఈ విషయాన్ని వెళ్లి అక్కడ ఔదుంబర (మేడి) వృక్షం వద్ద ఉన్న స్వామివారి పాదుకలను అడుగు." ఆ మాట వినగానే, ఆ తల్లి తన మృతపుత్రుని శవాన్ని తన కడుపునకు (ఉదరము) కట్టుకుని, ఏడుస్తూ వెళ్లి అక్కడ ఉన్న గురు పాదుకలపై తన తలను బాదుకుంటూ ప్రార్థించసాగింది.

8. బోల కోణాచా ఐకేనా । లోక గేలే స్వసదనా ।
పతిఅహ తీ అంగనా । ఆక్రోశనా కరీతసే ॥8॥

భావం: ఆమె ఎవరి మాటలూ వినకుండా పాదుకల వద్దే ఉండిపోయింది. రాత్రి కావడంతో చుట్టుపక్కల ఉన్న జనులందరూ తమ ఇళ్లకు  వెళ్లిపోయారు. ఆ రాత్రి సమయంలో ఆ పతివ్రతయైన స్త్రీ  పాదుకల చెంత కూర్చుని భరించలేని ఆవేదనతో ఆక్రోశించసాగింది.

9. స్వప్నీం నకో రడూం మ్హణూన । స్వామీ దేతీ ఆశ్వాసన ।
పాహే జగీ హోవూన । పుత్ర సంజీవన ఝాలా ॥9॥

భావం: అర్ధరాత్రి దాటాక ఆమెకు కొద్దిగా కునుకు పట్టగా, స్వామి వారు ఆమె కలలో ప్రత్యక్షమై, "అమ్మా! ఏడవకు, నీ నమ్మకం వృథా పోదు" అని అభయమిస్తూ ఓదార్చారు. ఆమె ఉలిక్కిపడి మేల్కొనేసరికి... ఆశ్చర్యకరంగా పక్కనే ఉన్న ఆమె కొడుకు ప్రాణాలతో లేచి కూర్చుని జగత్తును చూస్తున్నాడు!

10. విప్ర పాహాంటేస ఆలే । త్యాణీం నవల హేం ఐకిలేం ।
సర్వాం ఆశ్చర్య తేం ఝాలేం । అసేం ఝాలేం వాణూం కితీ ॥10॥

భావం: తెల్లవారుజామున బ్రాహ్మణులు, ఊరి జనులు అక్కడికి వచ్చి, ప్రాణాలతో నవ్వుతూ ఉన్న ఆ బాలుడిని చూసి అమితమైన ఆశ్చర్యానికి లోనయ్యారు. చనిపోయిన బాలుడు తిరిగి బ్రతకడం అనే ఈ అద్భుతాన్ని చూసి ఆ గురుదేవుని లీలను వారు ఏమని కొనియాడగలరు! ఆ మహిమ వర్ణనాతీతమైనది.

 

 

 

 

 

ఇతి శ్రీమత్పరమహంసపరివ్రాజకాచార్య శ్రీమద్వాసుదేవానందసరస్వతి విరచితే శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్రే ఏకవింశతితమోఽధ్యాయః॥