శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్ర అధ్యాయము - 6

 

శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్ర అధ్యాయము - 6

 

ఈ ఓవ్యాలు గోకర్ణ క్షేత్రం యొక్క మహిమను మరియు అక్కడ 'మహాబలేశ్వర లింగం' (ఆత్మలింగం) ఎలా ప్రతిష్ఠించబడిందో వివరించే రావణాసురుని కథను తెలియజేస్తాయి.

==

1. కథా అసీ పరిసూన । నామధారక కరీ ప్రశ్న ।
మ్హణే సర్వ క్షేత్రేం త్యజూన । యే గోకర్ణక్షేత్రీం కాం హా ॥1॥

భావం: శ్రీపాద శ్రీవల్లభుల చరిత్రను విన్న తర్వాత నామధారకుడు సిద్ధుడిని "స్వామీ! శ్రీపాదుల వారు మిగిలిన అన్ని పవిత్ర క్షేత్రాలను విడిచిపెట్టి, ప్రత్యేకంగా ఈ గోకర్ణ క్షేత్రానికి ఎందుకు వచ్చారు? ఈ క్షేత్ర మహిమ ఏమిటి?" అని అడిగాడు

2. శైవ ధర్మే రావణమాతా । కైలాసాచీ ధరుని చింతా ।
మృన్మయలింగ పూజితా । యే శ్రీమత్తా సుతా ఖేద ॥2॥

భావం: సిద్ధుడు కథ చెప్పడం ప్రారంభించాడు: "పూర్వం రావణాసురుని తల్లి (కైకసి) పరమ శైవురాలు. ఆమె కైలాస శివునిపై భక్తితో రోజూ మట్టితో లింగాలను చేసి పూజించేది. ఒకరోజు ఆమె పూజిస్తుండగా, ఐశ్వర్యమదంతో ఉన్న ఆమె కుమారుడు రావణుడు అక్కడికి వచ్చి, ఆమె పడుతున్న శ్రమను చూసి ఎంతో విచారించాడు."

3. తో ఆశ్చర్య మానూన । మ్హణే కైలాస ఆణూన ।
దేతోం, దే హీమాతీ త్యజూన । అసేం మ్హణూన చాలిలా ॥3॥

భావం: "అమ్మా! ఈ మట్టి లింగాల పూజను విడిచిపెట్టు. నీ కోసం సాక్షాత్తు ఆ కైలాస పర్వతాన్నే ఇక్కడికి తీసుకువచ్చి ఇస్తాను", రావణుడు తల్లితో అలా అని, కైలాస పర్వతం వైపు బయలుదేరాడు.

4. బళే మూళాసహ కైలాసా । ఉచలితాం హాలే సహసా ।
భివూనిగౌరీ వదే గిరిశా । ప్రళయ కసా హా వారీ ॥4॥

భావం: రావణుడు తన బాహుబలంతో కైలాస పర్వతాన్ని వేళ్లతో సహా పైకి లేపాడు. దాంతో కైలాసం ఒక్కసారిగా కంపిచింది. ఆ కంపనానికి భయపడిన పార్వతీదేవి (గౌరి) పరమశివునితో, "స్వామీ! ఇదేమి ప్రళయం? దీనిని నివారించండి" అని మొరపెట్టుకుంది.

5. తైం కైలాసా చేపీ హర । ఖాలీ రగడే నిశాచర ।
మరణోన్ముఖ హో కరీ స్తోత్ర । తేణే హర ప్రసన్న హో ॥5॥

భావం: అప్పుడు శివుడు తన కాలి బొటనవేలితో కైలాసాన్ని కొద్దిగా నొక్కాడు. ఆ బరువుకు ఆ రాక్షసుడు (రావణుడు) పర్వతం కింద నలిగిపోయాడు. చనిపోయే స్థితికి చేరుకున్న రావణుడు శివుని క్షమించమని వేడుకుంటూ గొప్ప స్తోత్రం చేశాడు. దానికి శివుడు ప్రసన్నుడయ్యాడు.

6. త్వదన్య న మలా త్రాతా । తూంచి మాఝా ప్రాణదాతా ।
దయాళూ తూం రాఖేం ఆతాం । అసేం మ్హణతాం సోడీ శంభూ ॥6॥

భావం: "స్వామీ! నువ్వు తప్ప నన్ను రక్షించేవారు ఎవరూ లేరు. నువ్వే నా ప్రాణదాతవు. దయామయుడవైన నువ్వే నన్ను కాపాడాలి" అని రావణుడు ప్రార్థించగా, శంకరుడు కైలాస పర్వతం కింద నలిగిపోతున్న రావణుడిని విడిచిపెట్టాడు.

7. త్వాం అనుమాన న కరితాం । శివా సోడవిలే ఆతాం ।
అసేం మ్హణూనీ తో గీతా । గాతా ఝాలా సప్తస్వరేం ॥7॥

భావం: శివుడు తనను రక్షించాడని గ్రహించిన రావణుడు, ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా సప్తస్వరాలతో శివుని మహిమలను గానం చేయడం ప్రారంభించాడు.

8. గాయీ సంమ్యక్ రాగరాగిణీ । నిజశిర ఛేదుని ।
త్యాచా వీణా కరునీ । కాల సాధుని ప్రేమానేం ॥8॥

భావం: రావణుడు ఎన్నో రాగరాగిణులను లయబద్ధంగా పాడాడు. అంతటితో ఆగక, తన సొంత తలలను నరికి, తన నరాలను తంత్రులుగా చేసి ఒక వీణను తయారుచేసి, ఆ వీణతో ఎంతో ప్రేమతో, భక్తితో శివగానం చేశాడు.

9. శివ తయాచ్యా గాణ్యాసీ । భులోని యే తయాపాశీం ।
ఆత్మలింగ దేఉని త్యాసీ । మ్హణే హోసీ తూంచ్ శంభూ ॥9॥

భావం: రావణుడి అద్భుతమైన గానానికి, భక్తికి పరమశివుడు పూర్తిగా ముగ్ధుడై అతని ముందుకు వచ్చాడు. తన ప్రాణ సమానమైన 'ఆత్మలింగాన్ని' రావణుడికి ఇస్తూ, "ఇకపై నువ్వు నా అంతటి వాడివి అవుతావు" అని పలికాడు.

10. యే హాతా అమరతా । తీన వర్షేం హే పూజితాం ।
లంకా కైలాసచి తాతా । హోయీల్ ఆతాం నిఃసంశయ ॥10॥

భావం: శివుడు ఇలా అన్నాడు: "ఈ లింగాన్ని నువ్వు మూడు సంవత్సరాల పాటు నిష్టతో పూజిస్తే, నీకు అమరత్వం (చావు లేకపోవడం) లభిస్తుంది. అంతేకాదు, నీ లంకా నగరం సాక్షాత్తు కైలాసంగా మారిపోతుంది. ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు."

11. అవనివరీ మధ్యేం జరీ । ఠేవితాం న యే కరీం ।
యేణే పరీ నేయీ పురీం । కాయ కరిసీ కైలాసా ॥11॥

భావం: అయితే శివుడు ఒక నిబంధన పెట్టాడు: "నువ్వు లంకకు వెళ్లే మార్గంలో ఈ లింగాన్ని ఎక్కడైనా భూమిపై పెడితే, అది తిరిగి నీ చేతికి రాదు. అక్కడే ప్రతిష్ఠితమైపోతుంది. కాబట్టి జాగ్రత్తగా లంకకు తీసుకెళ్లు. ఇక నీకు కైలాసంతో పనేముంది?" అని చెప్పాడు.

12. శివా కరునీ నమన । పురా జాయీ రావణ ।
త్వరే నారద జావూన । కరీ కథన సర్వ ఇంద్రా ॥12॥

భావం: రావణుడు శివునికి నమస్కరించి ఆత్మలింగాన్ని తీసుకుని లంక వైపు బయలుదేరాడు. ఈ విషయాన్ని గమనించిన నారద మహర్షి వెంటనే ఇంద్రుని వద్దకు వెళ్లి, జరిగిందంతా వివరించాడు.

13. అధర్మా త్యా జాణూన । ఇంద్ర బ్రహ్మ్యా దే సాంగూన ।
తోహీ విష్ణూసీ కథూన । యే ఘేఊన శివాప్రతీ ॥13॥

భావం: రావణుడు అమరత్వం పొందితే అధర్మం పెరిగిపోతుందని గ్రహించిన ఇంద్రుడు బ్రహ్మదేవునికి చెప్పాడు. బ్రహ్మదేవుడు ఆ విషయాన్ని విష్ణుమూర్తికి వివరించాడు. దేవతలంతా కలిసి తిరిగి శివుని వద్దకు వచ్చారు.

14. త్యా అనుచితకర్మే హర । పశ్చాత్తాపేం మ్హణే విసర ।
పడలా ఝాలా పావ ప్రహర । గేలా క్రూర యేథోనియాం ॥14॥

భావం: రావణుడికి ఆత్మలింగం ఇవ్వడం అనుచితమైన కార్యమని భావించిన శివుడు పశ్చాత్తాపపడుతూ, "నేను ఆవేశంలో పొరపాటు చేశాను. ఆ రావణుడు ఇక్కడి నుండి వెళ్లి పావు గంట దాటిపోయింది" అని దేవతలతో అన్నాడు.

15. దేవ బందీంత పడలే । విష్ణూ మ్హణే తుజ కళలే ।
తరీ కాం హే అసేం కేలే । జడ ఠేలే పుఢేం మజ ॥15॥

భావం: అప్పుడు విష్ణుమూర్తి శివునితో ఇలా అన్నాడు: "రావణుడి వల్ల దేవతలంతా బందీలు అవుతారని నీకు తెలిసినా ఎందుకు ఇలాంటి వరం ఇచ్చావు? ఇప్పుడు దీనిని పరిష్కరించే భారం నాపై పడింది."

16. జో ఆధీ మారీ జీవ । తయా కేలా చిరంజీవ ।
వరదాన సాంగే శివ । మ్హణే ఉపాయ కరీం తూం ॥16॥

భావం: "జీవులను హింసించే ఆ రాక్షసుడిని నువ్వు చిరంజీవిని చేశావు" అని విష్ణువు అనగా, శివుడు "నేను వరం అయితే ఇచ్చేశాను, ఇప్పుడు దీనికి ఏదైనా ఉపాయం నువ్వే ఆలోచించు" అని విష్ణుమూర్తిని కోరాడు.

17. ఐసేం నిగుతీ ఐకూన । నారదా దే పాఠవూన ।
విష్ణూ కరావయా విఘ్న । ధాడీ విఘ్ననాయకాతేం ॥17॥

భావం: ఆ మాటలు విని, రావణుడి మార్గానికి విఘ్నం కలిగించడం కోసం విష్ణుమూర్తి నారద మహర్షిని పంపాడు. అలాగే రావణుడి చేతిలోని లింగాన్ని భూమిపై పెట్టించేందుకు విఘ్నేశ్వరుడిని (గణపతిని) రంగంలోకి దించాడు.

18. మునీ మనోవేగేం తయా । గాంఠుని లోటీ కాళ వాయాం ।
ధాడీ సంధ్యా కరావయా । గణరాయా తవ ఆలా ॥18॥

భావం: నారదుడు మనోవేగంతో రావణుడిని చేరుకుని, సూర్యాస్తమయం అయ్యేలా మాయ చేశాడు. రావణుడు తన సాయంకాల సంధ్యావందనం చేసుకోవాల్సిన సమయం ఆసన్నమైంది. సరిగ్గా అదే సమయానికి వినాయకుడు ఒక చిన్న బ్రాహ్మణ బాలుడి రూపంలో అక్కడికి వచ్చాడు.

19. త్యా మానూని బ్రహ్మచారీ । తో న ఘేతాం త్యాచే కరీం ।
రావణ దే లింగ తరీ । అవధారీ మ్హణే బటూ ॥19॥

భావం: ఆ బాలుడిని చూసి రావణుడు ఒక బ్రాహ్మణ బ్రహ్మచారిగా భావించాడు. తాను సంధ్యావందనం చేసుకునేంతవరకు ఆ ఆత్మలింగాన్ని చేతిలో పట్టుకోమని ఆ బాలుడిని రావణుడు కోరాడు. అప్పుడు ఆ బ్రహ్మచారి ఒక నిబంధన పెట్టాడు.

20. స్వపోష్య మీ అతిదీన । తీన వార బోలావీన ।
జడ హోతాం ఖాలీం ఠేవీన । దోష నే మగ మలా ॥20॥

భావం: ఆ బాలుడు ఇలా అన్నాడు: "నేను చాలా చిన్నవాడిని, బలహీనుడిని. ఈ లింగం బరువుగా ఉంటే నేను నిన్ను మూడు సార్లు మాత్రమే పిలుస్తాను. నువ్వు రాకపోతే దీనిని కింద పెట్టేస్తాను, ఆ తర్వాత నన్ను నిందించవద్దు." రావణుడు దానికి అంగీకరించాడు.

21. స్వర్గలోకీం సుర పాహతాం । బోలావీ త్యా అర్ఘ్య దేతాం ।
తీన వేళ తో న యేతాం । తో స్థాపితా ఝాలా లింగ ॥21॥

భావం: రావణుడు నదిలో దిగి సూర్యునికి అర్ఘ్యం ఇస్తున్న సమయంలో, స్వర్గంలో దేవతలంతా చూస్తుండగా గణపతి రావణుడిని మూడు సార్లు పిలిచాడు. రావణుడు నీటిలో ఉండి సత్వరమే రాకపోవడంతో, వినాయకుడు ఆ ఆత్మలింగాన్ని అక్కడే భూమిపై ప్రతిష్ఠించాడు.

22. త్యానేం కేలేం తే స్థాపన । రావణా న హాలే మ్హణూన ।
మహాబళీ హో గోకర్ణ । క్షేత్ర జాణ భూకైలాస ॥22॥

భావం: వినాయకుడు అలా లింగాన్ని భూమిపై పెట్టగానే అది అక్కడ స్థిరపడిపోయింది. సంధ్యావందనం ముగించుకుని వచ్చిన రావణుడు తన సర్వశక్తులతో ఆ లింగాన్ని పైకి లేపడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ అది ఇసుమంతైనా కదల్లేదు. రావణుడి అంతటి మహాబలుడి వల్ల కూడా కదల్చబడలేదు కాబట్టే, ఆ లింగానికి 'మహాబలేశ్వరుడు' అని పేరు వచ్చింది. ఆ గోకర్ణ క్షేత్రమే భూమిపై వెలసిన 'భూకైలాసం'గా ప్రసిద్ధి చెందింది.

 

 

 

ఇతి శ్రీమత్పరమహంసపరివ్రాజకాచార్య శ్రీమద్వాసుదేవానందసరస్వతి విరచితే శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్రే షష్ఠోఽధ్యాయః॥