శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్ర అధ్యాయము - 45

 

శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్ర అధ్యాయము - 45

 

ఈ ఓవ్యాలు (మరాఠీ పద్యాలు) శ్రీ నృసింహ సరస్వతి స్వామి వారు గాణగాపురంలో చేసిన మరొక పరమ అద్భుతమైన లీలను వివరిస్తాయి. 'నంది' అనే ఒక బ్రాహ్మణుడు (భూదేవుడు) తీవ్రమైన కుష్ఠురోగంతో బాధపడుతూ మొదట తులజాపూర్ భవానీ దేవిని ఆశ్రయించగా, దేవి అతడిని గాణగాపురంలోని దత్తావతారమైన శ్రీ నృసింహ సరస్వతి స్వామి వారి వద్దకు పంపింది. స్వామి వారి అనుగ్రహంతో అతని కుష్ఠురోగం నివారణ అవ్వడం, అతనికి అపారమైన కవితా శక్తి లభించడం ఇందులో చూడవచ్చు.

=====

1. ఐకేం ఈశ్వర ప్రభావ । నందినామ ఏక భూదేవ ।
కుష్ఠేం వ్యాపుంని ఘే ధాంవ । దేవీపాశీం తుళజాపురీం ॥1॥

భావం: సిద్ధ యోగి నామధారకుడితో ఇలా అన్నాడు: "నాయనా! భగవంతుని (ఈశ్వరుని) అమోఘమైన లీలా ప్రభావాన్ని విను. పూర్వం 'నంది' అనే పేరు గల ఒక బ్రాహ్మణుడు (భూదేవుడు) ఉండేవాడు. అతడు భయంకరమైన కుష్ఠురోగం బారిన పడి, ఆ వ్యాధి నుండి ఉపశమనం కోసం తులజాపూర్ క్షేత్రంలోని 'తుళజా భవానీ దేవి' (జగదంబ) ని ఆశ్రయించడానికి పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లాడు."

2. త్యా ఈశ్వరీజా గురుపాశీం । మ్హణేం, తో బోలేకాం నరాపశీం ।
ధాడిసీ, మగ భోపే యాంసీం । సాంగూన త్యాంసీ ఘాలవిలేం ॥2॥

భావం: "అతడు ఆ దేవి సన్నిధిలో కఠినమైన తపస్సు చేయగా, భవానీ దేవి ఒకరోజు కలలో ప్రత్యక్షమై, 'నాయనా! నేను నీకు రోగవిముక్తిని ఇవ్వలేను. ప్రస్తుతానికి భూమిపై సాక్షాత్తు దత్తస్వరూపులైన శ్రీ నృసింహ సరస్వతి స్వామి వారు గాణగాపురంలో కొలువై ఉన్నారు, నువ్వు వారిని ఆశ్రయించు' అని చెప్పింది. కానీ ఆ బ్రాహ్మణుడు, 'ఆయన ఒక సాధారణ మనుష్యుడు (నరుడు) కదా, నాకెలా న్యాయం చేస్తారు?' అని సందేహించాడు. దాంతో దేవి ఆలయ పూజారులకు కలలో ఆజ్ఞాపించి, అతడిని బలవంతంగా ఆలయం నుండి గాణగాపురానికి సాగనంపించేలా చేసింది."

3. ధీ పురఃసర నావడతా । తో యే భేటే గురునాథా ।
గురు మ్హణే తూం కాం ఆతాం । ఆలాస రే నరాపాశీం ॥3॥

భావం: "మనసులో ఇష్టం లేకపోయినా (నావడతా), కేవలం దేవి ఆజ్ఞను కాదనలేక ఆ బ్రాహ్మణుడు గాణగాపురానికి వచ్చి గురునాథుని దర్శించుకున్నాడు. అంతర్యామియైన శ్రీగురుదేవుడు అతనిని చూడగానే నవ్వి, 'నాయనా! నేను కేవలం ఒక సాధారణ మనుష్యుడిని (నరుడిని) కదా, మరి నా వంటి సాధారణ నరుని చెంతకు నువ్వు ఎందుకు వచ్చావు?' అని ఎత్తిపొడిచారు."

4. స్వకీయ ఖూణ ఓళఖూన । తో ప్రార్థీ త్యా దేవ మానూన ।
గురు మహ్ణే పాపేం కరున । కుష్ఠేం వ్యాపూన గేలాసీ ॥4॥

భావం: "ఆ మాట వినగానే అతనికి తన తప్పు (తులజాపూర్‌లో తాను మనసులో అనుకున్న సందేహం) గుర్తొచ్చింది. స్వామి వారు సాక్షాత్తు దైవమని గ్రహించి, ఆయన పాదాలపై పడి క్షమించమని వేడుకున్నాడు. అప్పుడు గురుదేవుడు అతనితో, 'నాయనా! నువ్వు పూర్వజన్మలలో చేసిన ఘోరమైన పాపకర్మల వల్లే ఈ కుష్ఠురోగం నిన్ను ఈ విధంగా చుట్టుముట్టింది' అని చెప్పారు."

5. అకస్మాత్ పాప హో దూరీ । యా సంగమీం స్నాన తూం కరీం ।
మ్హణోనీ త్యాబరోబరీం । సోమనాథాసీ ధాడితీ ॥5॥

భావం: "'కానీ, నా కరుణా వీక్షణాల వల్ల నీ పాపదోషాలన్నీ ఇప్పుడే హరించుకుపోతాయి. నువ్వు వెంటనే వెళ్లి ఇక్కడి భీమా-అమరజా నదుల పవిత్ర సంగమ క్షేత్రంలో పుణ్యస్నానం ఆచరించు' అని చెబుతూ, స్వామి వారు తన శిష్యుడైన 'సోమనాథుడిని' అతనికి తోడుగా ఇచ్చి నదికి పంపారు."

6. తో త్యాక్షణీం స్నాన కరీ । అశ్వత్థా ప్రదక్షిణా కరీం ।
మఠీయే త్యా అవసరీం । పాహేం శరీరీం గురు మ్హణే ॥6॥

భావం: "స్వామివారి ఆజ్ఞ ప్రకారం అతడు తక్షణమే సంగమంలో స్నానం చేసి, అక్కడి రావి చెట్టుకు (అశ్వత్థ వృక్షానికి) భక్తితో ప్రదక్షిణలు చేశాడు. ఆ క్రియ ముగించుకుని అతడు మఠానికి తిరిగి రాగా, గురుదేవుడు అతనితో, 'నాయనా! ఒకసారి నీ శరీరాన్ని నువ్వే సరిగ్గా చూసుకో' అని చెప్పారు."

7. శరీరం త్యాచే దివ్య ఝాలేం । కించిత్ జంఘేసీ రాహిలేం ।
పుసే కుష్ఠ హేం కాం రాహిలేం । గురుబోలే వికల్పానీం ॥7॥

భావం: "అతడు తన శరీరాన్ని చూసుకోగా... ఆశ్చర్యకరంగా అతని ఒంటిపై ఉన్న కుష్ఠురోగమంతా క్షణంలో మాయమై శరీరం దివ్య తేజస్సుతో ప్రకాశిస్తోంది! కానీ, అతని తొడ/పిక్క భాగంలో మాత్రం కొద్దిగా కుష్ఠు మచ్చ అలాగే ఉండిపోయింది. 'స్వామీ! నా శరీరం అంతా బాగుపడింది కానీ, ఇక్కడ మాత్రం ఈ కొద్దిపాటి మచ్చ ఎందుకు మిగిలిపోయింది?' అని అతడు అడిగాడు. అందుకు గురుదేవుడు, 'నీ మనసులోని సందేహము వల్లే అలా జరిగింది' అని చెప్పారు."

8. త్వాంజీమనుష్యధీ ధరిలీ । తీచ తూజ ఆడ ఆలీ ।
మాఝీ స్తుతీ కరీం భలీ, మ్హణేతోలిఖితహీ నేణే ॥8॥

భావం: "గురుదేవుడు ఇలా అన్నారు: 'నువ్వు నన్ను ఒక సాధారణ మనుష్యుడిగా భావించావు కదా, నీ మనసులోని ఆ చిన్న సందేహమే నీకు అడ్డంగా వచ్చింది. సరే, ఇప్పుడు నువ్వు నాపై ఒక చక్కని స్తోత్రాన్ని వ్రాసి స్తుతించు.' అందుకు ఆ బ్రాహ్మణుడు, 'స్వామీ! నేను చదువుకోలేదు, నాకు అసలు అక్షరాలే వ్రాయడం రాదు, నేనెలా స్తుతించగలను?' అని దీనంగా అన్నాడు."

9. విభూతీ మగ జివ్హేవర । టాకూనీ, గురు మ్హణే స్తోత్ర ।
కరీం, మగ తో హోయీ ధీర । కరీ స్తోత్ర శ్రీగురుచేం ॥9॥

భావం: "అప్పుడు కరుణామయుడైన గురుదేవుడు తన దివ్య హస్తాలతో పవిత్రమైన విభూతిని తీసుకుని, అతని నాలుకపై వ్రాశారు. 'ఇప్పుడు నువ్వు ఏమాత్రం భయపడకుండా స్తోత్రం ప్రారంభించు' అని ఆజ్ఞాపించారు. ఆ విభూతి నాలుకకు తగలగానే అతని మనసులో అపారమైన ధైర్యం, సకల వేద శాస్త్ర జ్ఞానము ఉప్పొంగాయి. అతడు ఎంతో గంభీరమైన స్వరంతో శ్రీగురు దత్తాత్రేయులను ఈ క్రింది విధంగా స్తుతించడం ప్రారంభించాడు:"

---

నంది బ్రాహ్మణుడి గురు స్తోత్రము (10-13):

10. ఆత్మా తో తూం సర్వాధీశ । శుద్ధ బుద్ధ నిత్య త్రీశ ।
తులా నేణుని కర్మపాశేం । బద్ధ హోతీ జీవ అజ్ఞానే ॥10॥

తాత్పర్యం: "స్వామీ! ఈ సమస్త సృష్టికి అధిపతివి (సర్వాధీశుడు), నిత్యుడు, శుద్ధుడు, బుద్ధుడైన పరబ్రహ్మ స్వరూపుడవు, త్రిమూర్త్యాత్మకుడవు నీవే. మానవులు అజ్ఞానం వల్ల నీ నిజ తత్త్వాన్ని తెలుసుకోలేక, తాము చేసే పాపపుణ్యాలనే కర్మ బంధాలలో (కర్మపాశములలో) చిక్కుకుని బంధీలవుతున్నారు."

11. తే అహంకారేం త్రివిధ । పాపేం, ఘేతీ యోనీ వివిధ ।
సమపాపపుణ్యేం త్రివిధ । నర హోతీ రక్తరేతేం ॥11॥

తాత్పర్యం: "మానవులు తమ అహంకారం వల్ల త్రివిధ (కాయక, వాచిక, మానసిక) పాపాలను చేస్తూ, మరణానంతరం ఈ భూమిపై పశుపక్ష్యాది వివిధ హీన జన్మలను (యోనులను) పొందుతున్నారు. వారి పాపపుణ్యాలు సమానమైనప్పుడు మాత్రమే, వారు మళ్లీ మాతృ గర్భంలో పడి మానవ (నర) జన్మను పొందుతున్నారు."

12. గర్భీ మహాకష్ట భోగీ । సోడవాయా ప్రార్థీ విరాగీ ।
ఉపజతాం వేగీం । పుఢేం భోగీ హోఉని మరే ॥12॥

తాత్పర్యం: "మానవుడు తల్లి గర్భంలో ఉన్న తొమ్మిది నెలలు నరకప్రాయమైన మహా కష్టాలను అనుభవిస్తాడు. ఆ సమయంలో అతడు వైరాగ్యంతో, 'భగవంతుడా! నన్ను ఈ గర్భ నరకం నుండి త్వరగా విడిపించు, బయటకు రాగానే నిన్నే స్మరిస్తాను' అని ప్రార్థిస్తాడు. కానీ భూమిపై పడగానే , మాయా బంధాలలో చిక్కుకుని మళ్లీ ప్రాంచిక సుఖభోగాలలో (భోగియై) మునిగిపోయి, చివరకు దేవుడిని మరచి మరణిస్తున్నాడు."

13. త్వద్వీక్షణా వినా కైసా । మోక్షా జాఈల  హా పిసా ।
తూంచీ కృపా కరీ ఐసా । ప్రార్థీమానసాం స్థిరావూన ॥13॥

తాత్పర్యం: "స్వామీ! నీ దివ్య కరుణా వీక్షణాలు లేకుండా, సంసార మాయలో పడి పిచ్చివాడైపోయిన ఈ మానవుడికి మోక్షం ఎలా లభిస్తుంది? కాబట్టి నా చంచలమైన మనస్సును నీ పాదాల చెంత స్థిరపరుచుకుని, నాపై నీ అపారమైన కృపను కురిపించు తండ్రీ!" అని నంది ఎంతో ఆర్తితో ప్రార్థించాడు.

---

14. గేలేం రాహిలేలేం కుష్ఠ । జహాలా తో గురుప్రేష్ఠ ।
కవితా కరీ కవిశ్రేష్ఠ । ఏకనిష్ఠ గురుపదీం ॥14॥

భావం: అతడు ఈ విధంగా పరిపూర్ణ జ్ఞానంతో స్తుతించగానే... అతని తొడ భాగంలో మిగిలిపోయిన ఆ కొద్దిపాటి కుష్ఠు మచ్చ కూడా క్షణంలో పూర్తిగా మాయమైపోయింది. అతడు స్వామివారికి పరమ ప్రియమైన శిష్యుడిగా మారాడు. శ్రీగురుదేవుని అనుగ్రహం వల్ల అతనికి అద్భుతమైన ఆశుకవిత్వ శక్తి లభించింది, అతడు లోకంలో 'కవిశ్రేష్ఠుడు' (గొప్ప కవి) గా ప్రసిద్ధి చెంది, తన జీవితాంతం ఏకనిష్ఠతో శ్రీగురు చరణాలనే సేవించుకుంటూ ధన్యుడయ్యాడు.

 

 

 

 

ఇతి శ్రీమత్పరమహంసపరివ్రాజకాచార్య శ్రీమద్వాసుదేవానందసరస్వతి విరచితే శ్రీ సప్తశతీ గురుచరిత్రే పంచచత్వారింశోఽధ్యాయః॥